Γιατί πεθαίνει ο έρωτας; – π. Βαρνάβας Γιάγκου

Το σημαντικό είναι να ελκύεις τον άλλον με την χαρά που έχεις μέσα σου… Αν δεν δίνεις στον άλλον χαρά, πρόταση ζωής, έναν άλλον τρόπο ύπαρξης, που δεν είναι συμβουλή, που δεν είναι έλεγχος, αλλά βγαίνει από το μεδούλι σου, από την ύπαρξή σου, από τα κύτταρά σου, που βγαίνει από παντού, το σπίτι δεν έχει όρεξη, δεν έχει χαρά, δεν έχει φως, δεν έχει ενδιαφέρον… Μετά, θα πας στον ψυχαναλυτή να σου λύσει το πρόβλημα ή θα πας στον παπά να σου διαβάσει μια ευχή, μαγικά κάτι να λυθεί; Αλλού είναι το πρόβλημα… Δεν έχει ενδιαφέρον η ζωή μας γιατί δεν έχουμε να πούμε κάτι σημαντικό, ουσιαστικό… Στην αρχή έχουν πολλή πλάκα τα ζευγάρια όταν ξεκινάνε μια σχέση… Μεγάλος έρωτας, μεγάλο ενδιαφέρον, “παράδεισος”… Και αυτό γιατί ο άλλος έχει μια προσδοκία, έχει μια αίσθηση ότι η ζωή του έφυγε από την ανία, από την καθημερινότητα, κάποιος του δείχνει ενδιαφέρον και νιώθει σπουδαίος, δηλαδή ικανοποιείται ο εγωισμός του στην ουσία… Αλλά μέσα σε αυτό δεν υπάρχει κάτι άλλο… Οπότε έρχονται και σε ρωτάνε: είναι αμαρτία οι προγαμιαίες σχέσεις ή όχι;… Όμως, το πρόβλημα είναι αλλού. Πέρα από αυτό, υπάρχει κάτι πιο σημαντικό… Έχετε να κοινωνήσετε ενός άλλου γεγονότος; Υπάρχει πυξίδα ζωής, υπάρχει στάση ζωής, υπάρχει κάτι που είναι πιο σημαντικό, πιο δυνατό από τη σάρκα, που δίνει μορφή και λόγο και στη σάρκα, ή είναι μόνο αυτό; Δεν αντέχει αυτό, όπως και να το κάνουμε… Και μπορεί να μην είναι αυτό. Μπορεί να είναι τα γλυκανάλατα λογάκια, το ενδιαφέρον… Το θέμα είναι από κει και πέρα τι γίνεται… Μπορεί να έχει κανείς έναν λόγο ζωής που να μορφώνει μια συνείδηση άλλου είδους και να χαίρεται μόνο που υπάρχει ο άλλος, έστω και μακριά;… Αυτό μόνο εν Χριστώ μπορεί να γίνει. Αλλιώς είναι ένα παραμύθι, ένα μπαλαμούτι, που κοροϊδεύει ο ένας τον άλλον, ένα παιχνίδι, μια τεχνική… Έχω ζαλιστεί, έχω δει ότι ο έρωτας των ανθρώπων είναι μια τεχνική, μια μεθόδευση πώς θα γοητεύσει ο ένας τον άλλον, πώς θα τον ξεγελάσει. Από κει και πέρα δεν υπάρχει κάτι άλλο… Η εκτίμηση των άλλων είναι μια αυθόρμητη ενέργεια προς το πρόσωπό μας. Αλλά το πρόσωπό μας δεν είναι η φάτσα μας… Μπορεί να είναι ωραία φάτσα, όμορφο πρόσωπο, αλλά και αυτό άμα το συνηθίσεις, το βαριέσαι… Στην αρχή είναι εντυπωσιακό, είναι ένα εύμορφο πρόσωπο (άνδρα ή γυναίκας), το βλέπεις, εντυπωσιάζεσαι, φαντασιώνεσαι, κοιμάσαι, ονειρεύεσαι… Ένα μήνα, δύο μήνες, τρεις μήνες, τον βλέπεις κάθε μέρα, την βλέπεις κάθε μέρα, φεύγει το θαύμα… Το “άλλο” πρόσωπο είναι που κρατάει… Και αυτό είναι ο λόγος ύπαρξης του ανθρώπου, είναι η στάση ζωής του, είναι οι αξίες ζωής, αυτό που φαίνεται στην καθημερινότητα…

– π. Βαρνάβας Γιάγκου